Vandaag in de Volkskrant een mooi artikel over de Marathonrevolutie. Een goede reclame voor het systeem van Stans van der Poel waarover Koen de Jong samen met haar ‘De Marathonrevolutie’ schreef.

De Journalist, Iwan Tol, heeft zich strikt aan het trainingsschema van Stans van der Poel gehouden om te testen of het inderdaad werkt. Zelf heb ik me dit keer ook strikt aan het schema gehouden. Geen halve marathon gelopen omdat ik daar gewoon zin in had maar me netjes aan de langste trainingen van 14 kilometer gehouden.
Als ik het Artikel in de Volkskrant lees, zie ik het parcours weer voor me. Zonovergoten. Voor de lopers zwaar maar het maakt het evenement wel een fantastisch feest.
Natuurlijk Koen en Maarten de Jong op het 14 kilometer punt. Wat leuk dat ze daar staan aan te moedigen. We doen een horizontale high five en ik stel vast dat het prima gaat. Van mijn vorige marathon weet ik dat het pas zwaar wordt na de tweede 14 kilometer. Dus voorlopig maak ik me geen zorgen. Ook de tweede keer over de Erasmusbrug voelt niet veel slechter dan de eerste keer, ook al zit daar 20 kilometer tussen.
Maar inderdaad, het laatste stuk om de Kralingse plas is killing. Halverwege staat een man goedbedoeld aan te moedigen: “Kom op. Dit doen we samen!! Je kan het! We doen het samen!!” Bijna boos zegt een mede loper tegen mij: “Ja, samen. Maar hij staat langs de kant”. Daar kan ik me wél aan optrekken.
Het is heel moeilijk om in de laatste kilometers alle negatieve gedachtes van je af te zetten en jezelf te blijven vertellen dat je er bijna bent. Dat sommige lopers die negatieve gedachten op een andere manier proberen kwijt te raken ondervind ik wanneer we bij het laatste drinkpunt voor het 40km punt zijn aanbeland. Ik loop in het Marathonrevolutieshirt van SportrustenAvenhorn. Een grote man vol tatoeages loopt naast me en roept woedend naar mij: “Wat een k*tsysteem dat sportrusten! Ik heb alles gedaan dat ze zeiden maar ik compleet naar de klote!”. Even kijk ik opzij of hij misschien nog wel de kracht heeft om mij tegen de grond te slaan. Daar is namelijk niet veel voor nodig, zelf ben ik ook kapot. Graag zou ik hem willen vertellen dat iedereen op dit punt er totaal doorheen zit maar ik heb er niet de kracht voor. Ik sla hem vriendelijk op de rug en zeg: “Kom op, nog effe”.
Op dit punt zijn er weinig meer die nog soepeltjes langsrennen, of het moeten de business lopers zijn die de marathonestafette doen en als laatste uit het team de tocht mogen volbrengen.
Dan passeren we het 40km punt en achter me hoor ik heel beleefd: “Pardon, mag ik even passeren?”. Een marathonloopster haalt mij in. Er zijn op dit punt dus nog wel lopers die nog in staat zijn om in hele zinnen te praten, respect.
Eindelijk komt dan de Coolsingel in beeld en krijg ik nog even een boost van het publiek. Dit is echt geweldig zo’n finish. We hebben het weer gehaald.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *